Usuwanie blizn

Najbardziej rozległe są blizny nazywane płaszczyznowymi, powstałe w wyniku oparzenia. Ich powierzchnia jest zwykle nierówna, a skóra często przyjmuje odcienie różowego, czerwonego i sinego koloru. Takie blizny są często przyczyną przykurczy.

Ostrzykiwanie blizn jest stosowane głównie przy bliznach przerosłych, twardych, wybrzuszonych, ciemnoczerwonych. Zastrzyki z preparatów sterydowych, podawanych precyzyjnie do środka zmiany, robi lekarz, kilka razy w odstępach 2-3 tygodni. Zadaniem sterydów jest powstrzymanie wytwarzania przez organizm włókien kolagenowych. Steryd powoduje, że keloid zanika, a w jego miejsce powstaje zwykła blizna.

Wycięcie blizny jest możliwe po 3 miesiącach od zagojenia się rany, gdy wygląd blizny się nie poprawia. Zabiegi takie przeprowadza się rzadko, bo nie ma pewności, że potem ślad będzie mniejszy. Lekarz stosuje kilka technik – może to być wycięcie skalpelem i założenie szwów plastycznych – brzegi rany są bardziej do siebie zbliżone, przez co nowa blizna jest cieńsza i bledsza. Chirurg może także po usunięciu rozległej blizny poparzeniowej wszczepić na jej miejsce tzw. sztuczną skórę. Jeszcze inna technika polega na umieszczeniu pod skórą tzw. ekspandera, czyli rozciągliwego woreczka. Przez kilka tygodni wstrzykuje się do niego porcje soli fizjologicznej. Z czasem w wyniku rozciągania wytwarza się nadmiar skóry. Gdy proces ten jest zakończony chirurg wycina bliznę i wyjmuje ekspander, a nadmiarem skóry przykrywa miejsce po usunięciu blizny.

Czytaj więcej

Pokrzywka

Pokrzywka występuje w różnych odmianach, a ich wspólną cechą jest powstawanie tzw. bąbli pokrzywkowych. Przyczyną mogą być mechanizmy immunologiczne (pokrzywka alergiczna), ale znana jest także pokrzywka niealergiczna spowodowana np. emocjami psychicznymi. Objawia się wystąpieniem na skórze bąbelków pokrzywkowych o barwie różowej lub bladej – płaskich lub wyniosłych. Bezpośrednią przyczyną powstawania bąbli pokrzywkowych jest wydzielanie histaminy w organizmie i jej wpływ na naczynia. Bąble powstają szybko i ustępują zwykle po kilku godzinach, mogą być pojedyncze lub liczne i towarzyszy im świąd.
Pokrzywka ostra – powstaje po lekach i błędach dietetycznych, zwykle jest krótkotrwała. Mogą jej towarzyszyć objawy ogólne, głównie ze strony przewodu pokarmowego lub spadek ciśnienia.
Pokrzywka przewlekła – zwykle ma przebieg długotrwały, a zaostrzenia występują pod wpływem emocji psychicznych.
Pokrzywka z zimna – występuje pod wpływem niskiej temperatury.
Odmianą pokrzywki jest obrzęk twarzy tzw. obrzęk Quinekego, czasem groźny dla życia bowiem towarzyszy mu obrzęk krtani.

Leczenie zależy od rodzaju, ale zwykle stosuje się leki przeciwhistaminowe, uspokajające lub psychoterapię. Kortykosteroidy podaje się w pokrzywce ostrej.

Czytaj więcej

Grzybica dłoni i stóp

Choroba rozwija się głównie w szparach międzypalcowych, na powierzchni rąk i na podeszwach. Chorują częściej osoby noszące nieprzewiewane obuwie, wykonane z gumy lub tworzyw sztucznych. W grzybicy międzypalcowej zmiany zwykle dotyczą szpar między palcami III i IV oraz IV i V, gdyż szpary są największe i łatwo dochodzi do maceracji naskórka.

Objawy to zaczerwienienie, pękanie i sączenie skóry, swędzenie i pieczenie.
W grzybicy dłoni i stóp zmiany mają charakter ognisk rumieniowo-złuszczających, ale objawy zapalne są mniejsze, sączenie nie występuje, niekiedy pojawiają się drobne pęcherzyki. Przy długotrwałym przebiegu choroby mogą wystąpić znaczne zgrubienia naskórka na dłoniach i podeszwach oraz liczne głębokie i bolesne pęknięcia.
Zazwyczaj wystarczy leczenie miejscowe, przy zmianach wysiękowych i zapalnych stosuje się okłady, zasypki, pudry, kremy i maści przeciwgrzybiczne. Leczenie staje się kłopotliwe, gdy wystąpi wtórne zakażenie lub odczyn alergiczny. Nawroty są dość częste i dlatego zaleca się przez dłuższy czas po ustąpieniu zmian stosowanie zapobiegawczo niektórych leków miejscowo. Konieczna jest kontrola najbliższego otoczenia i ewentualne leczenie.

Należy zachować higienę, często myć i osuszać stopy oraz pachwiny. Często zmieniać bieliznę i skarpetki. Leczenie doustne stosuje się rzadko przy zmianach bardzo rozległych i opornych na leczenie miejscowe.

Czytaj więcej

Odleżyny

Najczęściej powstają w tych miejscach, gdzie kości znajdują się płytko pod skórą. W przypadku chorych leżących nieruchomo najbardziej narażone są potylica, uszy, okolice grzbietu, kości krzyżowej i ogonowej  oraz część kości udowej stykająca się z miednicą. U chorych siedzących – pośladki, pięty, palce u nóg, łopatki i łokcie.

Prawdopodobieństwo odleżyn jest tym większe, im gorsza jest kondycja skóry. Dotyczy to szczególnie diabetyków, chorych z zaburzeniami krążenia, niedożywionych.

W przypadku osób starszych tkanka tłuszczowa jest cienka, a skóra ma mniej włókien kolagenowych i jest tym samym podatna na urazy. Do powstawania odleżyn przyczynia się także zawilgocenie skóry np. w wyniku nietrzymania moczu, niedostateczna higiena, nierówności pościeli lub tarcie. Pierwszym symptomem zaburzeń jej ukrwienia jest zaczerwienienie, potem dochodzi uszkodzenie powierzchowne skóry, podobne do otarcia, pęcherz lub owrzodzenie. Następnie zmiany się pogłębiają, niedokrwiona tkanka obumiera i staje się żółtawa lub brązowa. Dochodzi do rozległych uszkodzeń tkanki mięśniowej i kostnej.
Aby unikną odleżyn należy zmieniać ułożenie ciała leżącego pacjenta i układać poduszki między wyniosłości kostne. Najlepszym rozwiązaniem są specjalne materace przeciwodleżynowe. Są to materace zmiennociśnieniowe, sterowane automatycznie i mają komory, w które wtłacza się powietrze.

Dzięki temu zmienia się nacisk na różne partie ciała stykające się z materacem. Są też materace żelowe, z lateksu lub wykonane z falistej gąbki.

Czytaj więcej